كسي نيست جز

يك دختر يخ و سرد

چون فقط همچين شخصي ميتونه مدتها با كسي كه خوشش مياد ازش وقت بگذرونه

ولي كاري نكنه

اول اينكه هميشه موقتيه

دوم اينكه بايد خودش بياد

يكي تو ذهنته پس عملا چه بخواي چه نخواي جايي واسه كس ديگه نميمونه

اصلا جايي بدون اون بهت خوش نميگذره،نزديك شدن به بقيه بدتر حالت رو بد ميكنه

و اين اوضاع موقتيه هميشه،به مدت طولاني نميشه اين حس رو به يه آدم نگه داشت

پ.ن: وفاداري هرگز به زور نميشه

يه خورده كه سنت ميره بالاتر ميفهمي كه خيلي وقتا بايد ماجرا رو در حد يه بگو بخند تموم كني و خلاص!

پ.ن: از نشانه هاي بلوغ اينكه بدوني كجا و با كي و چقدر

بلاسي :)

هميشه پس ذهنت دوست داشتي اين اتفاق بيوفته

تداعی کننده ی همه ی حس های خوبه برام...

گنبد فیروزه ای...

نسیم خنک...

شب آروم...

حوض قدیمی...

عطر اقاقی...

پ.ن: تمام چیزایی که روحمو جلا میدن

علاقه به فيلم ديدن و ادبيات داشته باشه و حسابي اهل تلاش باشه

هميشه پسر مورد علاقه ي من بوده

پ.ن: البته به شرط اينكه اسكل نباشه

واسه ي اينا قانون قانونه،

تاريخي كه گذشته،گذشته

هيچ گريزي ازش نميزنن

حتي اگه خدا از آسمون بياد پايين

بزرگتر رابطه بيشتر رعايتت رو ميكنه،دركت ميكنه ، هر كار كني بهت حق ميده و ميزاره پاي سنت

كوچيكتر رابطه هم هميشه سعي ميكنه احترام بزرگتر رو نگه داره،حرفش رو قبول داره،حس ميكنه واقعا به يه مرد تكيه كرده

نه يه بچه،ميدوني كه هيجان هاش تموم شده و الان به ثبات رسيده

پ.ن: البته به آدمش هم بستگي داره

بعضيا هيچ وقت بزرگ نميشن

اينكه " منم همينطور " يا " منم نه همينطور" يا " موافقم " " مخالفم به اونجاي شوهر عمه ت خنديدي " كه حرفاي بد و خصوصي نيست

بعد توش سوال هم ميپرسن

خب چطوري من جواب بدم اون سوال رو ؟

بنويسم بزارم تو بطري بندازم تو آب؟

حالا چه تحسين چه تحقير

از خودت غافل ميشي

مگه آدم چقدر انرژي داره؟

و البته كه به جز تفاوت هاي جزئي و اندك آدم ها همه شبيه همه ن

پ.ن: خودت رو درياب

به هر شلوغ كاري و سر و صدايي دست ميزنن فقط براي اينكه ديده بشن

فكر ميكنن خيلي مهمن خيلي قابل ديدن و شنيدنن

پ.ن:آدما هر چي اين مدلي تر

نخواستني تر

نبايد دلت واسه خودت بسوزه

اتفاقا بايد نسبت به خودت كمي بي رحم هم باشي

بعد كه نتيجه رو ببيني،ميفهمي كه اون بي رحميا چقدر شيرين بودن و اون دلسوزيا فقط بهانه

جايي رو بسازيم كه نگاه همه ي دنيا به ما باشه و جامعه ي الگو و أيده آل دنيا باشيم؟

چون معتقد بودن نظر كرده ي خدا هستن كه بعد از اون سفر سخت دريايي و همه ي سختيايي كه تو كشوراي خودشون كشيدن

به سلامت به همچين سرزمين زيبا و پر نعمتي رسيدن

پ.ن: a city upon the hill

معيار غلط و درسته

و هميشه آخرش به اين نتيجه ميرسم كه

با حفظ يه سري اصول،كاري كه دوست داري انجام بدي

كار كمتر غلطيه